De bomma en den bompa en de Nullarbor =)

Na het avontuur met de spinnenwebben en de giga-kangoeroe's zijn we verder zuidwaarts gereden. (eigenlijk wordt er niet veel aan backpacking gedaan, laat staan frontpacking :p)
Deze streek is 1 van de zovele prachtige wijnstreken van Oz (= Australie ;) ) en natuurlijk ook duurder in vergelijking met het noorden van Perth als we ne keer in een caravan park wilden verblijven...
En dus hebben we veel op free campsites overnacht, waar dikwijls andere Ozzies te vinden waren, en dan dikwijls gepensioneerden met hun zotte combinaties van motorhomes, caravans, bussen met de jeep op de trailer erachter... Onvoorstelbaar gewoon. En wij maar denken dat Holland een kampeerland is, wacht tot ge hier zijt geweest !

1 van die free campsites was Moon's Crossing, een gezellig plekje in het midden van een bos, dichtbij een Nationaal Park, dat betalend was :p Het was begin Maart en het monent van de "Marchflies" was dus aangebroken. Dikke vliegen die steken en vanaf je er 1 doodslaat komen ze allemaal op de geur van die ene dode vlieg af... Verschrikkelijk, en al gauw waren ze dus met honderd, onze les geleerd: muskietennet op en negeren die beesten ! :)

We zijn ook een kijkje gaan nemen naar The Valley Of The Giants, reuzachtige bomen waartussen een stalen brug loopt tot op een hoogte van max 40m... Wel eens de moeite om tussen de giganten te lopen...

Onze tocht ging verder langs een prachtig stukje strand genaamd Parry Beach. De caretaker was een jonge dame van zo'n 80 jaar oud die de camping rondreed op haar quad :)
Het was een goedkope camping (7$/nacht voor ons 2) en we kregen zelfs de 3e nacht gratis :)
We hadden eens wat tijd nodig om te chillen na al dat gereis en over en tweer gerij ! Dus een paar dagen chillen aan Parry Beach deed ons echt deugd ! 1 van die dagen zijn we een halve dag krabben gaan vangen, eigenlijk om te eten maar geen 1 ervan was eigenlijk groot genoeg dus hebben we ze maar braaf teruggezet. We hadden een paar Green mud crabs, een paar Brown mud crabs en een blue swimmer...

Dat deed dus deugd en onze roadtrip ging dus verder... Langs Denmark (het dorpje, niet het land ! :) )en zo richting Albany. In Albany hebben we onszelf getrakteerd op Frans brood met kaas, salami, hesp en lekkere verse groentjes, dit alles aan alweer 1 van die vele prachtige stranden genaamd Emu Point (maar geen emoe's gezien daar). We wisten dat er in de buurt van Albany een gratis campsite was en het was goedkoper om heen en terug te rijden dan daar een camping te nemen. Dus op naar Norman's Beach ! Daar zagen we rond half 9 's avonds (het is dan al pikkedonker) een visserman terugkomen van de zee. We hadden hem voor de zon onderging zien vertrekken met z'n emmer en zijn stoeltje. "The bigger fish come when it's getting dark" zei hij :)
En inderdaad, toen hij terugkwam had hij een aantal grote vissen gevangen. Julie vroeg hem: "How do you clean a fish?" "I'll give you a demo" zei hij "and you can have a herring each if you'd like". Dus 's avonds rond een uur of 9 vers gevangen vis gegeten, heerlijk ! Ja. wij zouden ook jaloers zijn als de rollen omgekeerd waren :p

En ook aan Norman's Beach kwamen weer een aantal oudjes met hun busjes, caravans en jeeps G'day zeggen... 1 van die mensen was een ouder koppel, Engelsen, van rond de 70 die al voor de tiende keer in Australie op bezoek waren en al 20 jaar aan het reizen waren, vooral  Oz en India... We wisten dat we van deze mensen veel tips zouden kunnen krijgen en hebben dus samen gezellig een paar pintjes gekraakt en onze toekomende weg overlopen, waar de goedkopere slaapplaatsen waren, waar de gratis campsites waren enzovoort...

De volgende dag bleek dat onze benzinemeter de E van "empty" aangaf, dat de meter van de temperatuur van onze motor de C van "cold" aangaf en dat onze pinkers niet meer macheerden... Vreemd en we vertelden den bompa en de bomma (want zo begon Julie ze al snel te noemen) dat we naar Albany zouden rijden om te bellen met de firma en om dit te laten fixen. Tijdens de 2 volgende dagen zijn zij onze chauffeurs geweest omdat onze auto de garage in moest (we konden nog rijden dus geen paniek !). In elk dorp is er wel een publieke bbq waar je je vlees op kan bakken  (jaja, gratis !) en de oudjes trakteerden ons op steak met patatjes en een zoete soort pompoen en de volgende dag op een lekkere brunch, bacon & eggs met bonen en toast. Fantastisch lekker ! Zo vriendelijk dat de mensen hier zijn, daar kunnen ze bij ons nog iets van leren ! Overal waar je komt, de bakker, de supermarkt, de bib, de tankstations: "G'day, how you doin' mate?" "Good mate, how are you?" =)
Ons buske was gefixt en we zegden de oudjes G'day... We mogen zelfs is langskomen in Engeland (ze overwinteren altijd 6m en half in het buitenland en in de zomer zijn ze in Engeland, ze zullen er waarschijnlijk wel warmpjes inzitten...)

Het volgende stadje dat we zouden aandoen was Esperance, zoals ze zelf zeiden betekent het 'hoop' in het Frans... Daar zagen we het zoveelste bordje "Aboriginal Art & Cultural Centre"... Deze keer zag het er heel degelijk uit langs buiten maar het winkeltje was gesloten dus we keerden de volgende dag terug en onze moeite werd beloond. Een lieve Aboriginal vrouw verwelkonde ons en we zegden haar dat we geinteresseerd waren in de Aboriginal schilderijen met de vele puntjes/bollekes. Ze begon te vertellen en uit te leggen en wanneer we wilden liet ze ons door de schilderijen gaan. Elk schilderij heeft z'n verhaal en er waren er een aantal bij die ons aanspraken, $70, $80, $105 en zelfs schilderijen van over de $700, hoe groter hoe duurder... We hadden onze keuze al naar 2 kunnen verkleinen en hongen ze tegen de muur om een beter beeld te krijgen, tegen de kaders van de andere schilderijen en we kozen er 1. Later, in Ceduna, zouden we een ander Abo Art Centre tegenkomen maar de ontvangst en de schilderijen waren van een veel mindere kwaliteit. Oef ! We hadden een goeie koop gedaan, natuurlijk, we kregen er een certificaat bij...

Esperance was het voorlaatste stadje voor de fameuze Nullarbor (in het Latijn: geen bomen). De Nullarbor is de weg die de staten West- en Zuid-Australie verbind en er is, zoals de naam het zegt, niets te zien, niets te doen en er valt ook niets te beleven! De prijzen van de naft zouden enorm duur zijn. De duurste die we zagen was $1,90/liter, goedkoopste in de stedelijke gebieden $1,19... Maar al bij al (omdat we slechts 90km/uur deden om weinig te verbruiken) viel het nog wel mee...
Een stuk van die Nullarbor is "Australia's longest straight stretch", het langste rechte stuk weg van Aust. dus... 146,6km rechte weg ! Geen bochten ! Recht op recht ! :)

We zijn dus heelhuids in South Australia aangekomen en zitten hier nu al 2uur op het internet, gratis nogal !!!!! :) In de bibliotheek van Wudinna (spreek uit: Woedna), ergens tussen Ceduna en Port Augusta... Nen tip van 'de bomma' :) maar ook van de vrouw van het plaatselijke Visitor's Centre :) Merci daarvoor !